woensdag 03 februari 2016

#sportismooi geluksmomentjes

#sportismooi geluksmomentjes

Nog geen week geleden moest het avontuur nog beginnen, de tocht der tochten, het onbekende voor de rijders en een dag met maar één winnaar,  zichzelf, inclusief mijzelf. Maar het gevoel, de euforie en de energieboost is nog vollop aanwezig. 

Afgelopen zomer werd ik gevraagd of ik het team van Proqr Therapeutisch B.V. zou willen begeleiden en coachen om te zorgen dat zij 29 januari 2016 de tocht op de Weisensee kunnen volbrengen. Een internationale ploeg vanuit het bedrijf, super gemotiveerde mensen die kunnen schaatsenhet wel eens gedaan hebben en zij die het nog nooit gedaan hebben met maar één missie om dit persoonlijke avontuur aan te gaan. Hun bijdrage te kunnen leveren aan het NCFS om er voor te zorgen dat er meer onderzoek gedaan kan worden om de levensverwachting te vergroten en er nieuwe medicaties worden gevonden voor de CF patiënten. Dat was een uitdaging die zo mooi aansloot op waar ik mee bezig ben.

Juni 2015 was de aftrap van een mooi avontuur voor #teamProQR op de Jaap Edenbaan met een clinic over duursporten, kracht en materiaal. Op een zonovergoten baan was een ieder dol enthousiast, soms onzeker en  vooral gemotiveerd om het wel even te gaan doen. Doen als individu binnen een ploeg, werd de komende maanden doen als ploeg. Samen sterk! Elke meter is er één maar we gaan net als de CF patiënten dagelijks voor het maximale.

Er werd overal getraint, met volle overtuiging aan de conditie, het vermogen en de kracht. Fietsmeters, De Buitensportschool op de Jaap Edenbaan, locale sportscholen en schaatsplanken, niets werd er aan het toeval over gelaten. Vanaf oktober dan daadwerkelijk op het ijs. Voor een paar ook de eerste echte kennismaking met het ijs. Niet zomaar ijs, nee ijsbanen die verschilde van de Jaap Edenbaan, Thialff, Elfstedenhal, Breda en Leiden ( oeps die is maar 200 meter! ) Geschaatst werd er met en zonder les, een perfecte inzet van een ieder. Dat is ook wel logisch daar d-day ook nog zo ver weg is, maar iedereen wel in zijn achterhoofd heeft dat het wel een enorm hoge lat is die er werd neergelegd.

#sportismooi geluksmomentjes

Woensdag 27 januari is het zover, de Alternatieve Elfsteden trip begint. Zijn we er allemaal klaar voor? In grote lijnen wel, maar ook in  het trainingsschema waren her en der gaten ontstaan door werk gerelateerde bezigheden. Maar geen paniek, op de Weissensee zijn de vooruitzichten goed en is de race altijd een momentopname. Vliegend naar Venetië, van daaruit per busje naar Oostenrijk om daar neer te strijken in het hotel. Tegen de berg gelegen, net buiten het dorp, prachtig hotel wat de voorbereiding alleen maar nog beter maakte. Perfecte plek om met de groep te kunnen ontspannen en opladen voor vrijdag. Alles en iedereen in het hotel is met de dag bezig en dat schept onbewust ook een mooie band. De stemming zit er goed in en er heerst een soort onsterfelijkheids gevoel onder de schaatsers. Strijdbaar en overtuigd. Positief gemotiveerd door elkaar en in het bijzonder door collega Jelle, zelf CF patiënt, maar eentje die een boost aan energie hij uitdraagd naar de schaatsers. Die gedachte zorgt dat de schaatsers hun grnezen gaan verleggen.

Donderdag 28 januari - proefrijden op de Weissensee, het is prachtig weer, volop zon en lekker rustig op het ijs. Dit is voor vele ook wel een momentje van 'voor het eerst' en/of 'lang geleden' dat ze op natuur ijs stonden. De sfeer is goed, spannend maar na enige meters zie je dat een ieder er meer en meer geloof in krijgt. De schaatsers wijzen op de ijsvloer, wat er anders is dan het rijden op een baan, houding en vooral vertellen dat ze er morgen zo veel mogelijk van gaan genieten. Als het weer morgen ook zo is wordt het een bijzondere top dag, met een wintersport gevoel en zon, niet te koud, goed ijs, daar kan het allemaal niet meer aan liggen. 

We houden het rustig met de schaatsmeters, sparen voor morgen is aan de orde, maar als we uiteindelijk klaar zijn hebben we toch 8 rondes gereden en zijn dus de eerste 80 kilometers natuurijs weer een feit. Dat beloofd wat voor morgen. Heerlijk! Lekker eten, vooral veel, klein dranklje en dan het bedje vroeg opzoeken, de start is om 07:00 morgen :-)

#sportismooi geluksmomentjes

 

Vrijdag 29 januari d-day, we mogen los.! Om 04:15 gaat de wekker, doet even zeer maar als het pak aan is, zijn we er klaar voor . Eten, pasta als ontbijt is wel weer even iets anders, maar het werkt goed. Stevige bodem om de dag in het donker te beginnen! Om 06:30 komen we aan bij de Weissensee, voorzien van helm met lampjes erop, klein rugtasje voor de laatste spullen, -5 en droog, geen wind dus niets staat ons in de weg om een prachtige dat tegemoet te gaan. Het starten verloopt super soepel, de snelle groepen gaan voorop. Ik doe samen met Edo de dienst om zoveel mogelijk schaatsers van #team ProQR over de finish te krijgen dus verdelen we het zo. Ik sluit aan bij de 11 uur groep, de laatse groep en fungeer als de gate keeper. Edo pakt de 10 uur groep en zo zijn we in staat om de 9, 10 en 11 uur groepen volledig te steunen. In deze groepen rijden de meeste rijders van ons en kunnen we optimaal deze riders steune, helpen, voeden, motiveren en zorgen dat ze zo ver mogelijk komen.
Dankbare ( zware ) taak op het parcours van 9,1 km wat we dus 22 keer gaan afleggen!

Het rijden zo in het donker geeft het wel een extra dimentie, met de lampjes is er genoeg zicht en als het langzaam licht wordt is dat een adembenemende situatie. Er ontwaakt een groot meer vol schaatsers. Het beeld voor de komende tijd, waar ik echt blij van wordt. De rijders doen het goed, haken aan en blijven geconcentreerd, soms zelfs tijd voor een grap. De eerste uren gaan eigelijk in een prachtig ritme van serie van 3 rondes rijden, elke ronde iets drinken en eten wat ik uit mijn rugtas tover en aangereikt wordt door de vele vrijwilligers langs het parcours. Helden zijn dat.

De zon laat zich vroeg zien vandaag wat het plaatje compleet maakt. Je merkt direct dat de rijders hier ook van genieten, schaatsen in de zon is ook wel erg prettig. De 10 uur groep houd stand, de 11 uur groep houd stand en het beloofd een succesvolle dag te worden, al zijn we nog maar net op weg. Buiten een kleine valpartij in een bocht, waarin ik zelf ook betrokken was en mijn kin weer eens openhaalde, verloopt het goed. 

#sportismooi geluksmomentjes

Anna

In de 11 uur groep zit Anna, 25 jarige Spaanse micro bioloog, die letterlijk in Juni 2015 aan mij vroeg, 'Pieter, you think I can do it?' waarop in volmondig zei, ja, als je er voor gaat ga je het halen. Wetende dat ze nog nooit een meter geschaatst heeft. De uitdaging is daar. Maar Anna is sterk en heeft een wil, haar doel is om zo ver mogelijk te komen, puur voor haarzelf. De drive die ze heeft is veel belovend, zeker in de wetenschap dat Anna in Leiden getraint heeft op een 200mtr baantje, waar ze in Oktober met een looprekje voor het eerst op stapte.! De weg was lang..

De 11 uur groep gaat steady, houden het goed bij elkaar, helpen elkaar en het ijs blijft goed. De rondes volgen elkaar op en je ziet dat de concentratie blijft, kijken waar je schaatst, de scheuren kunnen ontwijken en vooral niet te dicht op de voorgangers rijden, de rijders bezig houd. Er wordt gelachen, gesproken en tot de 80 km gaat het als een speer. Dan komt het begin van het moeilijk moment, de dip van 80-120km, een beste waarin de rijders constant op verschillende momenten lichterlijk sterven. Hier is de schone taak om te blijven motiveren, letten op de voeding, het drinken en vooral ook de zouten op peil houden, zodat ze het blijven volhouden. Anna komt er goed doorheen, is sterk en heeft een duidelijk doel. Elke keer als we door start-finish komen wordt er ook even gezwaaid naar haar ouders via de webcam. Zij volgen hun dochter de hele dag! Dat zijn voor haar ook mooie kleine momentjes waar ze energie uit put die de ijsmeters onder haar schaatsen door verdwijnen.

In deze periode zijn er ook een paar die het even minder hebben, rug problemen, valpartijen die de bibbers in het lijf brachten of eigelijk al ver boven de kilometers zaten die ze verwachten te gaan volbrengen. Voor mij een lastige periode van het laten terug zakken in de ronde en de rijders ophalen en weer bij de groep af te leveren, aan de hand of hangend aan mijn rugtas bij de Skate4Air tent af te leveren en daareven tot rust laten komen, mooie taak al maak je zodoende wel veel meer meters.

We tellen kilometer 150, er zijn er een paar af en in de 11 uur groep zit Anna nog vrolijk in haar ritme, het komt nu toch wel aardig dichtbij.... Edo haakt nu ook in, met Lisanne aan zijn rugtas, hij verricht ook een monsterlijke taak om haar te blijven begeleiden naar onverwachte successen. Samen maken we de laatste 50 km rond, met een deadline dat de laatste ronde vóór 18:00 begonnen moet zijn anders mag je het niet afmaken. Dat betekend een schema van 3 rondes en dan 2 rondes waarvan de laatse volledig in het donker zal plaatsvinden! 

#sportismooi geluksmomentjes

 

De voorlaatse 3 rondes gaan in een soort trance, Anna realiseerd zich nu echt dat het mogelijk is, ik rijd voor haar zodat ze op het betere ijs wat er nog over is, kan volgen in mijn ritme. Ik roep haar steeds om te vragen hoe het met haar gaat en wordt steenvast beantwoord, 'i'm oke Pieter, and you?' wat een held. Praat op haar in dat de ze misschien wel de eerste Spaanse rijdster is die deze tocht volbrengen gaat, gekscherend roep ik zelf, 'You gonna write Spanish history' And get a big laugh back. 'It's gonna happan Anna, I know!' de laatste stop, nog een kleine 20 kilometer te gaan. Eten en drinke, zoet en zout, lampjes op de helm, we hebben nog maar weinig tijd. 

Lees 17:50 en we komen aan bij start-finish, op tijd maar al behoorlijk schemerig, de laatste ronde wordt een gedenkwaardige. Volledig in het donker, nadat we allemaal al een ruime 10, 5 uur op het ijs staan.. en nog energie hebben. 

Met een groep van 15 Skate4Air rijders duiken we het donker in, een paar toppers van het Skate4Air Pro team, David Fisher, die al in 7 uur de finish had bereikt, rijden mee, lichten bij, helpen en zorgen dat deze groep ook de finish haalt. Een bijzonder monent, vollegdig in het donker in een soort bubble vn licht, stil, alleen het geluid van de schaatsen die je hoort brnegen ons in ( belachelijk, het een na snelste ronde bij de 190 km !! ) om 18:30 bij de finish. Anna kijkt full focus naar de lichten bij de streep, heeft een smil en een trots op haar gezicht van heb ik jou daar. Hand in hand al een ware kampioen rijden we over de finish. Check, did it.

De volgende minuten bestaan uit een intense knuffel, geluksmoment en een traan. Wat is dit mooi, 4 maanden terug had ze nog nooit geschaatst en nu rijd ze de 200km in 11 uur uit. !! Heldin.

Bij de finish staat Edo, die net voor ons met Lisanne de finish gehaald heeft. Ook met hem is de blijdschap en emotie hoog, we hebben het gewoon geflickt. Als begeleiders deze groep naar ongekende hoogte gebracht. Stuk voor stuk winnaars, zowel de rijders als de vrijwilligers. Hier stond een team die alles aankon en het allerbeste uit hunzelf naar boven haalde! Niet alleen de schaatsers, vrijwilligers, maar ook alle donateurs wil ik bedanken voor een onvergetrelijke dag waarbij we allemaal iets hebben kunnen bijdragen in de straijd tegen CF

#sportismooi meer dan mooi

Plaats een reactie

U plaatst een reactie als gast U kunt hieronder inloggen